Nauki Buddy

Nauki buddy stanowią zbiór wskazówek które nakierowują nasz umysł na drogę do urzeczywistnienia jego potencjału i doświadczenia trwałego szczęścia.

Buddyzm to nauki o naturze umysłu pochodzące od historycznego Buddy Siakjamuniego, który żył i nauczał ponad 2500 lat temu w północnych Indiach. Buddyzm nazywany jest religią doświadczenia, ponieważ każdy może urzeczywistnić potencjał umysłu i doświadczyć nieprzemijającego szczęścia – Stanu Oświecenia. Buddyjska praktyka zaczyna się od zrozumienia przyczyny i skutku, buduje bogate życie wewnętrzne i następnie, dzięki wiedzy, medytacji i działaniu, prowadzi do trwałej radości bycia oświeconym.   

Buddyjskie nauki można podzielić na trzy tradycje: Małą Drogę, Wielką Drogę i Diamentową Drogę.   

Nauki Buddy są prawdziwe. To, czy osiągniemy dzięki nim wyzwolenie i oświecenie nie zależy od nich samych, ale od tego, czy praktykujący nauczył się z nich prawidłowo korzystać. Budda Siakjamuni tłumaczył: „Pokazuję wam drogę do oświecenia, ale to, czy dzięki niej doświadczycie tego stanu, zależy od was”.
Lobpyn Tseczu Rinpocze

Nauki Małej Drogi wywodzą się ze zrozumienia Czterech Podstawowych Prawd oraz prawa przyczyny i skutku zwanego karmą. Nakierowane są na rozwój samego praktykującego. Ich celem jest przezwyciężenie własnego cierpienia i osiągnięcie wyzwolenia – oznacza to uwolnienie się od identyfikacji z osobistym „ja” i tym samym od najróżniejszych, szkodliwych stanów emocjonalnych, które zniekształcają postrzegany przez nas obraz świata i negatywnie wpływają na nasze działania. Wyzwolenie to wgląd, który wpływa w coraz większym stopniu na nasze życiowe nastawienie. Zauważamy, że nie musimy wszystkiego, co się przydarza nam i innym, traktować osobiście, więc przestajemy czuć się jak tarcza strzelecka, do której wszyscy mierzą. 

Nauki Małej Drogi są podstawą buddyzmu i nadają rozwojowi duchowemu człowieka jasny kierunek. Ich punkt wyjścia stanowią Cztery Podstawowe Prawdy, jednocześnie tworzące ramę dla całej nauki Buddy Siakjamuniego. Pierwsza z nich brzmi: istnieje cierpienie. W porównaniu z wyzwoleniem oraz niezmienną świeżością oświecenia wszystkie przemijające doświadczenia wydają się cierpieniem. Druga mówi, że cierpienie to ma przyczynę, a jest nią niewiedza przenikająca umysł każdego, kto nie jest oświecony. Postrzeganie własnego ciała, myśli i uczuć jako odrębnego i trwałego „ja” jest źródłem wszystkich niezręcznych i szkodliwych myśli, słów i działań. Trzecią prawdą jest, że istnieje koniec cierpienia. Budda wskazywał więc z kolei na cel praktyki – wyzwolenie i oświecenie. Czwarta zaś poucza, że istnieje droga prowadząca do końca cierpienia. Jest nią praktyka buddyjska polegająca na uwalnianiu umysłu od wszelkich słabości i rozwijaniu jego wszystkich doskonałych właściwości.

Istotną rolę w rozwoju umysłu z buddyjskiego punktu widzenia pełni zrozumienie i zaakceptowanie prawa przyczyny i skutku. Oznacza to, że widzimy obecne doświadczenia jako skutki naszych wcześniejszych myśli, słów i działań oraz zaczynamy, przy pomocy mądrego i pożytecznego postępowania, świadomie zasiewać przyczyny przyszłego szczęścia. Unikamy więc działań przynoszących cierpienie i tak kierujemy swoim życiem, żeby przynosić jak najwięcej pożytku innym. Nauki Małej Drogi rozprzestrzeniły się w południowo-wschodniej Azji, w takich krajach jak Sri Lanka, Tajlandia, Kambodża i Birma.

Nauki Małej Drogi wywodzą się ze zrozumienia Czterech Podstawowych Prawd oraz prawa przyczyny i skutku zwanego karmą. Nakierowane są na rozwój samego praktykującego.


Nauki Wielkiej Drogi mierzą wyżej. Mają na celu przede wszystkim rozwinięcie współczucia i mądrości dla dobra wszystkich istot. Dzięki zrozumieniu, że wszystkie one dążą do szczęścia, a ich cierpienie wynika z niewiedzy, pojawia się w nas współczucie. Mądrość natomiast przychodzi wraz z wglądem w iluzoryczną, „pustą” naturę wszystkich zjawisk. Zachodzi to dzięki uświadomieniu sobie, że są one zależne od siebie nawzajem, przemijają i w związku z tym nie istnieją naprawdę. Rozwinięcie współczucia i mądrości buduje psychiczny nadmiar, dzięki któremu możemy działać dla pożytku innych z otwartym, nieosobistym nastawieniem. Nauki Wielkiej Drogi rozprzestrzeniły się głównie w Wietnamie, Japonii, Chinach i Korei.   

Nauki Wielkiej Drogi mierzą wyżej. Mają na celu przede wszystkim rozwinięcie współczucia i mądrości dla dobra wszystkich istot.


Nauki Diamentowej Drogi idą o krok dalej. Koncentrują się bezpośrednio na umyśle i nieoddzielnym od niego potencjale oświecenia, który każdy może urzeczywistnić. Metody Diamentowej Drogi stanowią ścieżkę do tego osiągnięcia: budzą w pełni wszystkie tkwiące w nas doskonałe właściwości – przede wszystkim zaś nieustraszoność, radość i aktywne współczucie. Umysł każdej istoty jest przejrzystym światłem. Nie jest rzeczą: nie posiada wagi, koloru, zapachu, kształtu ani formy. Nie ma początku, ani końca i jest wolny od wszelkich ograniczeń. Jest jak przestrzeń: promieniująca, inteligentna, niezniszczalna, radosna i współczująca. Budda swoim przykładem pokazuje nam, że ostateczny cel jest możliwy do osiągnięcia dla wszystkich. Za pomocą metod Diamentowej Drogi doświadczymy stanu trwałego szczęścia i z tego poziomu będziemy pomagać innym w takim samym urzeczywistnieniu. Najszybszy i najbardziej wszechstronny kontakt z oświeceniem możemy uzyskać dzięki identyfikacji z nauczycielem Diamentowej Drogi, który reprezentuje Stan Buddy, Stan Oświecenia. Nauki Diamentowej Drogi rozprzestrzeniły się przede wszystkim w Tybecie, Mongolii i w niektórych z dawnych republik Związku Radzieckiego – Tuwie, Buriacji i Kałmucji.

Nauki Diamentowej Drogi idą o krok dalej. Koncentrują się bezpośrednio na umyśle i nieoddzielnym od niego potencjale oświecenia, który każdy może urzeczywistnić.

Buddyzm Diamentowej Drogi
linii Karma Kagju

Istnieją cztery główne szkoły buddyzmu tybetańskiego: Ningma, Kagju, Siakja i Gelug.  Metody każdej z nich, choć prowadzą do tego samego celu, różnią się często od siebie i dzięki temu najskuteczniej pomagają praktykującym o różnych tendencjach w umyśle. Szkoła Karma Kagju jest tradycją ustnego przekazu, w której szczególne znaczenie ma relacja nauczyciela z uczniem. Nauczyciel Diamentowej Drogi jest mistrzem medytacji, który inspiruje uczniów oraz przekazuje im bezpośrednio swoją wiedzę i doświadczenie. Dzięki temu na przestrzeni setek lat wielu ludzi osiągnęło wyzwolenie i oświecenie, a ogromna liczba innych mogła prowadzić pełne znaczenia, świadome życie.